آقای رییس جمهور، ما را دریابید.
ساعت ۱٢:٠٢ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۱ مهر ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

آقای رییس جمهور، ما را دریابید.

سلام آقای روحانی، امیدوارم که حالتان خوب باشد مثل همیشه. من ارادت کامل دارم به شما و برای همین است که خطاب به شما مینویسم. میدانم که شما از هم از نتایج درخشان ورزشکاران در مسابقات آسیایی 2014 اینچئون آگاه هستید و باید باشید.

 


باعث غرور است وقتی پرچم کشورت را بر قله افتخار میبینی.

با اشکهای محسن شادی، گریه ام گرفت و فریاد سونیا گماری را شنیدم.

 

 

خستگی تیم والیبال را میفهمم و بر غیرت اعضاء تیم کبدی درود میفرستم.

 

کم کاری برخی تیمها هم مشخص بود و این یعنی بی عدالتی. بی عدالتی در تخصیص بودجه برای آنها و بالتبع آن کاهش بودجه سایر تیمها که آن هم باعث کسب مدال کمتر خواهد شد. یعنی اگر بودجه مناسب به تیم پینگ پنگ و یا بودجه بیشتر برای تیم تیراندازی و قایقرانی اختصاص میافت، کسب مدالهای بیشتر دور از انتظار نبود.

مشابه همین مساله را میتوان در بسیاری از زمینه ها در کشور مشاهده کرد. به عنوان مثال من رتبه 27 کنکور کارشناسی سال 1378  در رشته زمین شناسی بودم، در کارشناسی ارشد رتبه 17 سال 1385 و در دکترا نفر اول سال 1392 شدم. چندین و چند بار برای تدریس حتی به صورت رایگان به دانشگاههای مختلف مراجعه کردم و پس از عصبانیت من، سرم را با پر کردن فرمهای فرمالیته گرم کردند. 

واقعا برای من این سوال است که رتبه های یک دکترا هم اکنون تمام ظرفیت تدریس دانشگاهها را اشغال کرده اند که به اندازه یک نفر برای تدریس جا ندارد؟

اگر اینگونه است، که خیلی خوشحال میشوم و دست همه را میبوسم که کسی با پارتی سر کار نرفته است، ولی اگر اینگونه نباشد، ممنون خواهم شد پاسخ مرا بدهید.

آقای روحانی، جواب را من به شما میگویم. در دانشگاههای ما نفرات برتر به ندرت جای دارند، چون یا به خارج از کشور میروند یا سرخورده میشوند و یا در پیچ و خمهای زندگی گم میشوند و من، هم سرخورده شده ام و هم در محاسبه هزینه و درآمد گم شده ام.

آقای روحانی، من به شما رای داده ام، انتظار ندارم که به من کمک کنید بلکه انتظار دارم شرایط را برای افراد مشابه من تا حدودی بهبود ببخشید. 

میدانید چرا دوستان من به خارج میروند؟ چون نمیخواهند بعد از 10 سال مانند من در ایران و در یک مجموعه دولتی ماهانه 1،000،000 تومان حقوق بگیرند و بعد رئیسشان هم که آنها را در یک کار غیر تخصصی گمارده است انتظار غیر معقول داشته باشد. دوستان من به جایی میروند که قدرشان را میدانند. دوستان من به جایی میروند که حتی اگر شایسته سالاری هم نباشد، به این عنوان شناخته میشود و حرفی از باندبازی نیست.

کاش کار به همین جا ختم میشد، در گردشگری هم که وارد میشویم همین گونه است، جهالت و سوءنیت باعث عدم رشد نخبگان میشود و نتیجه آن خرابی طبیعت و فرهنگ میشود. یکی از نخبگان گردشگری را که دوست خودم است را  بعد از مدتها مجبور شده اند که  ببینند، به او جایزه داده اند و البته گفته اند کمتر انتقاد کن.

میدانم نوشته ام سر و ته ندارد ولی به خدا اگر به نخبگان در علم و طبیعت و فرهنگ بها دهید مانند تیراندازی و قایقرانی و تکواندو و کاراته برای ایران مدال می آورند و نه مانند فوتبال که قبل از آغاز مسابقات حذف شد. شرایط کنونی در بسیاری از زمینه ها مشابه فوتبال است ولی وقتی کار را به افراد علاقه مند و مستعد سپردید نتیجه میشود تیم والیبال یا تیم تکواندو (اینها را مثال زدم چون کار را علمی و پایه ای جلو برده اند)

آقای رییس جمهور، ما را دریابید.

 

ارادتمند شما

محمد صادق سبط الشیخ انصاری